Un Voyage d'hiver

In dit verhaal over zwerven, breken en eenzaamheid portretteert Schubert een universele existentiële crisis. De reiziger is een man die losgekoppeld is van de wereld, teruggetrokken in zichzelf, zonder kompas of toevluchtsoord. Hij ontvlucht een verloren liefde, een wereld die hem vreemd is geworden. Wat hij zoekt is niet zomaar een persoon, maar een betekenis, een verband, een innerlijke samenhang. Deze bewerking in de stijl van een musicodrama maakt gebruik van theater en poëtische taal om deze gebreken tot leven te brengen. De stemmen belichamen de innerlijke spanningen van elke persoon: herinnering, twijfel, stemmen uit het verleden, geweten, oproep. De hedendaagse Franse vertaling van Jean-Pierre Siméon versterkt deze actualiteit: het publiek wordt geconfronteerd met een intiem verhaal, een bekentenis, een scheur die tot het heden spreekt. De muzikale begeleiding van altviool en piano verlengt deze sfeer van innerlijke kwetsbaarheid.

Un Voyage d'hiver wordt zo een theater van het moderne bewustzijn, een dramatisch gedicht over wat het is om alleen te zijn, verloren en toch levend.