Eglise Saint Pierre

De neoromaanse kerk Saint-Pierre de Mâcon, gebouwd tussen 1859 en 1865 en ingezegend door Mgr. de Marguerye, is ontworpen volgens de plannen van de departementale architect André Berthier (1811-1873), leerling van Henri Labrouste en tijdgenoot van Eugène Viollet-le-Duc (1814-1879). Het gebouw is een toonbeeld van 19e eeuws historicisme of eclecticisme. De kerk heeft een neoromaanse gevel van drie verdiepingen. Drie halfronde portalen met timpanen versierd met bas-reliëfs structureren de gevel

Via dit portaal komt men in een gotisch geïnspireerd schip met zes traveeën op dwarsbalken. De bogen van de traveeën worden bekroond door een triforium (bovenste galerij). Het beeldhouwwerk van de kapitelen is het werk van de beeldhouwer Mathieu Gautheron. De zijbeuken, die uitkomen op zes kapellen aan elke kant, en de vijf stralende kapellen van het koor, werden gedecoreerd door de grote kunstenaars van die tijd, zoals de schilder-decorateurs Jean-Baptiste Beuchot, Édouard Krug, Victor Bussière, en de Parijse meester-glasblazer Édouard Didron (1836-1902).

Het interieur van de kerk bevat prachtige werken uit de 17e en 18e eeuw, met name het barokke schilderij van Jean-François de Troy (1732), Vincent de Paul predikend voor Pierre-Emmanuel de Gondi, generaal van de galeien van de koning. Het koor is versierd met een neogotische orgelkast, geklasseerd als Historisch Monument, gebouwd door de beroemde Parijse orgelbouwer Aristide Cavaillé-Coll in 1866 en met eigentijds liturgisch meubilair van de beeldhouwer van sacrale kunst Philippe Kaeppelin (1987).