Eglise Saint-Pierre

De kerk van St. Peter werd gebouwd tussen 1698 en 1713 door twee Italiaanse aannemers, Pierre Vercelli en Pierre Drogue uit Novara, Milaan. Het werd in 1713 ingewijd door de bisschop van Chalon, François de Madot. Het is een barokke kerk, een stijl die in zwang was tijdens de Regency periode. In 1790 werden de Benedictijnen uit de kerk gezet. Tijdens de Revolutie werd de kerk achtereenvolgens een feesttempel en een decadentempel (22 Nivôse jaar VII, 11 januari 1799), vervolgens een foederwinkel (6 Frimaire jaar IX, 27 november 1800), voordat ze uiteindelijk op 29 Germinal jaar X (19 april 1802) weer in gebruik werd genomen en een parochiekerk werd. Paus Pius VII vierde hier Pasen in 1805 en gaf zijn zegen urbi et orbi. Het linkertransept werd in 1898 vergroot en de voorgevel werd in 1900 herbouwd in Italiaanse stijl. De kerk werd in 1948 op de monumentenlijst geplaatst.

Deze kerk is origineel vanwege de belangrijke beelden (Doctors of the Church, stichters van religieuze ordes, Maagd van de Apocalyps). Sommige beelden dateren uit de 17e eeuw. De barokke architectuur blijft vrij eenvoudig (pilasters, kapitelen met lofwerk, zeer prominente kroonlijst, sluitsteen van het koor met cherubijnenkopjes). Het heeft een prachtig koororgel en gebrandschilderde ramen van de Chalonnaise meester-glasblazer Besnard. Opmerkelijk is de aanwezigheid van een achthoekige koepel bij de kruising van het transept.